ყველას უნდა მივცეთ თუ არა მოწყალება?

დიაკვანი ანდრეი კურაევი

ამონარიდი წიგნიდან „ადამიანი წარმართულ სამყაროში ან ჯადოსადმი აგდებული დამოკიდებულების შესახებ“  

სპეციალურად ბლოგისთვის თარგმნა დავით ხოსიტაშვილმა

მოწყალების გაცემისას ბუნებრივად იბადება კითხვა: იქნება თუ არა სასარგებლო ჩვენს მიერ გაცემული მოწყალება მისთვის ვინც ითხოვს, თუ არა? რადგანაც დახმარებას შეიძლება ერთნაირად ითხოვდეს ლოთიც, რომელიც დასალევად აგროვებს ფულს, პროფესიონალი მათხოვარიც და გაქნილი თაღლითიც, რომელიც ბერის სამოსშია გადაცმული... 

სახარებაში ნათქვამია: „რომელი გთხოვდეს შენ, მიეც“...(მათ.5.42) ნუთუ ყველას ეხება ეს? შეიძლება თუ არა მისცეთ საწამლავი მკვლელს, თუკი ის მოგთხოვთ? თუმცა, არა მხოლოდ ამგვარ კრიტიკულ სიტუაციებში ჩნდება დაფიქრების საჭიროება.

მართალია თუ არა, რომ ძაღლის სახლში ყოლა არ შეიძლება?

დავით ხოსიტაშვილი

ხატზე გამოსახულია IV საუკუნის წმინდანი -  სირენუსი (მებაღედ წოდებული). ხატმწერი - დავით ხიდაშელი

სამწუხაროდ ხშირად გვსმენია გავრცელებული ჭორი იმის შესახებ, თითქოს ძაღლის სახლში ყოლა არ შეიძლება. არის მოსაზრება, თითქოს ნაკურთხ სახლში უფალი მკვიდრობს, ხოლო ძაღლი კი განაგდებს სულიწმინდას[1]. ზოგიერთი უფრო შორსაც მიდის და აცხადებს, რომ ვისაც სახლში ძაღლი ჰყავს არც კი უნდა ვაზიაროთ[2]. მაგრამ ამგვარი კატეგორიული მოსაზრების საღვთისმეტყველო საფუძველი არ არსებობს.

ტაძარი ტაძარია, სახლი კი - სახლი. სამწუხაროდ ბევრს ეს ერევა და მიაჩნია, რომ თუკი ტაძარში არ შეიძლება შინაური ცხოველის შეშვება, ეს ფაქტი სახლზეც ვრცელდება. რა თქმა უნდა, ეს ასე არ არის!

დავიწყოთ მცირე ისტორიული ექსკურსით: როგორი იყო დამოკიდებულება „ოთხფეხა მეგობრებისადმი“ ანტიკურ ეპოქაში?

ბერძნებს უყვარდათ ძაღლები და ზრუნავდნენ მათზე. რომაელები კი თავიანთ საბრძოლო ძაღლებს აბჯრითაც კი  მოსავდნენ.  

მათ კი, ვისთვისაც ბიბლია წმინდა წიგნი იყო, ძაღლებისადმი სრულიად საპირისპირო დამოკიდებულება გააჩნდათ.

ხუთი მიზეზი, რის გამოც მონასტერში არ უნდა მივდიოდეთ

ავტორი: ამერიკის მართლმადიდებელი ეკლესიის მიტროპოლიტი იონა

გთავაზობთ ამერიკის მართლმადიდებელი ეკლესიის მიტროპოლიტი იონას სტატიას, სადაც ის საუბრობს მეტად გავრცელებული მოვლენის შესახებ. კერძოდ სტატია ეხება მონასტრული წესის ერში პრიმიტიულად გადმოტანის მცდელობას, რასაც არც თუ იშვიათად შეიძლება შეხვდეს ადამიანი მორწმუნე საზოგადოებაში და რაც წარმოადგენს კლასიკურ ნიმუშს, თუ როგორი არ უნდა იყოს „სულიერება“.

სტატია დაიწერა მაშინ როდესაც მეუფე იონა გახლდათ მღვდელმონაზონი წმ იოანე მაქსიმოვიჩის სახელობის მონასტერში.

ექსკლუზიურად ბლოგისთვის თარგმნა ღვთისმეტყველების მაგისტრმა თამარ გოგუაძემ
წყარო იხილეთ ამ ბმულზე

ქრისტიანობის შესახებ

მიტროპოლიტი ანტონ სუროჟელი

რა არის ქრისტიანობა? როგორ უნდა დარჩე ქრისტიანად დღევანდელ დღეს? ერთი შეხედვით ქრისტიანობა თითქოს ძალიან ადვილია. მთავარია იყო ქრისტეს მოწაფე და მეგობარი. ეს ორი ცნება თითქოსდა ერთი და იგივეა, მაგრამ მათ შორის განსხვავება ნამდვილად არის. ერთის მხრივ, ჩვენ, ქრისტეს მოწაფეებმა და მიმდევრებმა სახარებიდან უნდა ვისწავლოთ, რაც სწამს თვით ქრისტეს და რასაც ის გვასწავლის. მე ტყუილად როდი ვამბობ „რაც მას სწამს“. ერთხელ მოსკოვში ერთმა ახალგვაზრდა ოფიცერმა მკითხა:

- თქვენ კი გწამთ ღმერთი, მაგრამ თვით ღმერთს რისი სწამს?

- ადამიანისა. - ვუპასუხე მე.

მართლმადიდებლობა და ეკოლოგია

ბოლო დროს უფრო და უფრო ნათლად ვხედავთ თუ რაოდენ ფაქიზია ჩვენი ბუნება და თუ რა გავლენა შეუძლია მოახდინოს მასზე ადამიანის ქმედებამ. ჩვენ, როგორც ქრისტიანებს, გვმართებს ღმერთის მიერ ჩვენთვის შექმნილი ბუნების მოვლა და გაფრთხილება. სწორედ ამ თემას ეძღვნება პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორის ვახტანგ კობალაძის მოკლე სტატია, რომელსაც ქვემოთ გთავაზობთ.

სტატია ქვეყნდება ავტორის თანხმობით

მონაზვნობა და თანამედროვეობა

მიტროპოლიტი ანტონ სუროჟელი

თუ მონაზვნობას მივუდგებით როგორც გზას, რომელზეც მდგარი ადამიანი უარყოფს საკუთარ თავს, შეუდგება მკაცრ მოღვაწეობას და სიკვდილისთვისაც კი მზადაა, ე.ი. თავის სიცოცხლეს თმობს ღვთის მსახურებისათვის, თავს დებს, რომ ყოველგვარ გარემოებაში იყოს ღვთის მოციქული, მაშინ უნდა ვივარაუდოთ, რომ მონაზვნობამ შეიძლება სახე იცვალოს. წმიდა თეოფანე დაყუდებული (ჯერ კიდევ მაშინ, რევოლუციამდე), წერდა, რომ მოვა დრო, როცა განიბნევიან ბერები და ერში იცხოვრებენ სხვებისთვის შეუმჩნევლადო. და თუმცა მათ ვერ იცნობენ, ისინი ყველა სიტუაციაში მაინც მონაზვნის ბეჭდის - თავისი თავის უარყოფისა და ღვთისადმი უსაზღვრო სიყვარულის - ამ სამონაზვნო ღვაწლის მატარებლები იქნებიანო.

მსოფლიო პატრიარქის ყოვლადუწმინდესი ბართლომეოს I-ის საშობაო ეპისტოლე

†  ბართლომეოსი

წყალობითა ღვთისაითა

მთავარეპისკოპოსი კონსტანტინეპოლისა - ახალი რომისა

და

მსოფლიო პატრიარქი

სრულიად ეკლესიას

მადლი, მშვიდობა და წყალობა ბეთლემის მაცხოვნებელი შობისგან

კვლავ იშვა ქრისტე და ანგელოზები კიდევ ერთხელ გალობენ:

„დიდება მაღალთა შინა ღმერთსა,

ქვეყანასა ზედა მშვიდობა,

და კაცთა შორის სათნოება.“

(ლუკ. 2:14-15).

ეპისტოლე სპეციალურად ბლოგისთვის ინგლისურიდან თარგმნა არჩილ მეტრეველმა

2011 Patriarchal Christmas Encyclical (English)

მიცვალებულთა ცხედრების დაწვის შესახებ

პანაიოტის ბუმისი

ათენის უნივერსიტეტის პროფესორი, თეოლოგი

(თარგმნა თეოლოგიის მაგისტრმა-ლევან ბუკიამ)

(თარგმნილია წიგნიდან: ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ Ι.ΜΠΟΥΜΗ Δ.Θ. ΚΑΘΗΓΗΤΟΥ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ,  Η ΚΑΥΣΗ ΤΩΝ ΣΟΜΑΤΩΝ, Β’ ΕΚΔΟΣΗ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ,,ΕΠΤΑΛΟΦΟΣ’’ ΑΘΗΝΑΙ 1999)

წინამდებარე წერილი წარმოადგენს მოკლე ახსნა-განმარტებას, დღეისათვის აქტუალურ თემაზე, გარდაცვლილთა სხეულის დაწვაზე.

წერილში შეძლებისდაგავრად, ნათლად და კონკრეტულად, წარმოდგენილია ამ საკითხთან დაკავშირებული ისტორიული, თეოლოგიური, სოციოლოგური თუ სხვა ელემენტები.

პუბლიკაციას დართული აქვს დეკანოზ ლევან მათეშვილის მოსაზრება აღნიშნულ საკითხთან დაკავშირებით. აქვე თქვენ შესაძლებლობა გაქვთ მოისმინოთ ვიდეო ლექციაც კრემაციის შესახებ.  

საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქის ილია II ნათლულებს შორის ქორწინების თაობაზე

მღვდელი ალექსი ქშუტაშვილი

ღვთისმეტყველების დოქტორი კანონიკურ სამართალში

საქართველოში მძიმე დემოგრაფიული მდგომარეობის გამოსასწორებლად, 2007 წელს სრულიად საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქმა ილია II წამოიწყო ინიციატივა მართლმადიდებელ ოჯახებში ყოველი მესამისა და მომდევნო ბავშვის მონათვლასთან დაკავშირებით. ეს ინიციატივა ორჯერ იქნა მოწონებული საქართველოს ეკლესიის წმინდა სინოდის მიერ 2007 წლის 21 დეკემბრისა და 2008 წლის 27 ივნისის სხდომებზე (1).

დღეისთვის საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქს ილია II უკვე რამოდენიმე ათასი ნათლული ჰყავს და ეს რიცხვი სწრაფად იზრდება. სპეციალისტები აღნიშნავენ, რომ ბოლო ოთხი წლის განმავლობაში საქართველოში აღინიშნება უპრეცედენტო დემოგრაფიული ზრდა. თამამად შეიძლება იმის თქმა, რომ ჩვენი პატრიარქის ინიციატივამ უკვე მოიტანა დიდი შედეგი.

თანაზიარება და განსხვავებულობა მართლმადიდებელ ეკლესიაში

წარმოგიდგენთ ავტორის მიერ 1993 წლის ოქტომბერში გამართულ ევროპულ მართლმადიდებლურ კონგრესზე წაკითხული ლექციის შემოკლებულ ვერსიას.

ავტორი: პერგამოს მიტროპოლიტი იოანე ზიზიულასი

თანაზიარება და განსხვავებულობა _ როგორ შეიძლება ეს ორი შევარიგოთ ერთმანეთთან? ნუთუ არ არის ისინი ურთიერთგამომრიცხავი და ერთმანეთთან შეუთავსებელი? ნუთუ სიმართლე არ არის ის, რომ სხვა უკვე ნიშნავს ჩემს მტერს და ჩემს “დასაბამიერ ცოდვას,” რომ გავიხსენოთ ჟან-პოლ სარტრი?

ჩანს, რომ ჩვენი კულტურა განამტკიცებს ამგვარ ხედვას მრავალი თვალსაზრისით. ინდივიდუალიზმი ძევს ამ კულტურის საფუძველში. ეს იწვევს იმას, რომ ჩვენს კულტურაში სხვისგან თავის დაცვა წარმოადგენს ფუნდამენტურ აუცილებლობას. ჩვენ უფრო მეტად და მეტად ვგრძნობთ საფრთხეს სხვის მოახლოებისას. ჩვენ იძულებული ვართ და წახალისებულიც კი, რომ სხვა მოვიაზროთ ჩვენს მტრად მანამდე, სანამ მას მოვეპყრობით როგორც მეგობარს. სხვასთან თანაზიარება არ მყარდება სპონტანურად; ის იგება ჯებირებზე, რომლებიც გვიცავს სხვის სიახლოვეში ნაგულისხმევი ფარული ხიფათებისგან. ჩვენ ვღებულობთ სხვას მხოლოდ იმ პირობით, თუ ის არ ემუქრება ჩვენს პირად ცხოვრებას და სასარგებლოა ჩვენი ინდივიდუალური ბედნიერებისათვის.

არის თუ არა ინდივიდუალურ ნომრებსა და ელექტრონულ დოკუმენტებში აპოკალიპტური რიცხვი 666?

რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის სინოდალური კომისიის მიერ მიღებული შემაჯამებელი დოკუმენტი ინდივიდუალური ნომრების პრობლემასთან დაკავშირებით

მოსკოვი 19-20 თებერვალი, 2001

ამას წინათ ჩვენს ბლოგზე შემოგთავაზეთ პროფ. ზაზა ოსმანოვის სტატია "შტრიხ კოდების შესახებ", სადაც ავტორი ამ საკითხს მათემატიკური კუთხით განიხილავს. მოქალაქეთა პირად ნომრებთან დაკავშირებული საკითხიც ანალოგიურ პრობლმეტიკას განეკუთვნება. ამასთან დაკავშირებით, გვსურს შემოგთავაზოთ რუსეთის მართლმადიდებელი ეკლესიის 2001 წლის სინოდალური კომისიის დადგენილება ინდივიდუალურ ნომრებთან დაკავშირებით.

დადგენილება ბლოგისათვის ქართულად თარგმნა დიაკვანმა ირაკლი წაქაძემ

წყარო: http://www.pravoslavie.ru/news/010219/inn.htm

მართლმადიდებლობა და დემოკრატია

თქვენ ყველანი ძმები ხართ

ავტორი: ვახტანგ კობალაძე

პოლიტიკურ მეცნიერებათა დოქტორი,

ევრაზიის თანამშრომლობის ფონდის ევროინტეგრაციის პროგრამის მენეჯერი.

მართლმადიდებლობისა და დემოკრატიის ურთიერთდამოკიდებულების შესახებ არაერთგვაროვანი შეხედულებები არსებობს, ამიტომ, ალბათ უპრიანი იქნება მკითხველის ყურადღება ამ საკითხზე შევაჩეროთ.

რა არის დემოკრატია? ამ ტერმინის უამრავი სხვადასხვა განმარტება არსებობს. ამჯერად თავს უფლებას არ მივცემთ მეცნიერულ განმარტებაზე განვაცხადოთ პრეტენზია. მხოლოდ ზოგადად დავძენთ, რომ დემოკრატია არის თანასწორობა, სამართლიანობა, პიროვნების თავისუფლება.არსებობს თუ არა რაიმე კავშირი ამ ცნებებსა და ქრისტიანობას, მართლმადიდებლობას შორის?

ეკლესიის საზოგადოებრივი მსახურება

დაპირებისამებრ გთავაზობთ საეკლესიო პირველწყაროებს თემაზე. ამჯერად წარმოვადგენთ ამონარიდებს წმინდანთა საზოგადოებრივი მოღვაწეობის შესახებ ადრეული ხანის საეკლესიო ისტორიკოსთა და ჰაგიოგრაფთა ნაწარმოებებიდან.

მთარგმნელი: ზურაბ ჯაში

სოძომენე სქოლასტიკოსი (V ს.)

საეკლესიო ისტორია
წიგნი I
თავი XI

თხრობა წმინდა სპირიდონის შესახებ;
მისი ზომიერებისა და სიმშვიდის შესახებ.

თუ როგორ იქცეოდა სტუმრების მიღებისას, ჩანს აქედან. უკვე ორმოცეული იდგა, როცა ერთი კაცი მივიდა მასთან მოგზაურობიდან. ამ პერიოდის განმავლობაში მას ჩვევად ჰქონდა შინაურებთან ერთად მარხვის დაცვა და საკვებს არ იგემებდა დათქმულ დღემდე, მანამდე კი უჭმელი იყო. როდესაც ნახა, რომ უცხოელი ძალიან დაღლილი იყო, ქალიშვილს უთხრა: `წადი, დაბანე ფეხები და მიეცი საჭმელი~. როდესაც ქალწულმა მიუგო, რომ არც პური ჰქონდათ და არც შვრიის ფქვილი (რადგან მარხვის გამო ზედმეტი იყო მათი მომარაგება), მან ჯერ ილოცა და შენდობა ითხოვა, შემდეგ ქალიშვილს უბრძანა ღორის ხორცი, რაც კი მოიპოვებოდა სახლში დამარილებული, შეეწვა. როცა შეწვა, დაჯდა სტუმართან ერთად, დადო ხორცი და ჭამა, და ამ კაცსაც სთხოვა მისთვის მიებაძა. მან უარი უთხრა და თქვა, რომ ქრისტიანი იყო. მან კი მიუგო: `ამიტომ უფრო არ არის უარსაყოფი. რამეთუ საღვთო სიტყვა წარმოაჩენს, რომ განწმენდილთათვის ყველაფერი წმინდაა~ (ტიტ. 1, 15). ეს ითქვა სპირიდონის შესახებ.

ქალის „უწმინდურობა“

მართლმადიდებლური კანონიკურ-ანთროპოლოგიური ანალიზი

  მართლმადიდებელი ეკლესიის ადამიანის შესახებ სწავლებაში ერთ-ერთ დელიკატურ პრობლებად დღემდე რჩება ქალის „უწმინდურობის“ საკითხი. კერძოდ, დედათა წესის, ანუ მენსტრუალური ციკლის დღეებში და მშობიარობის შემდეგ ორმოცი დღის განმავლობაში, ქალი ითვლება უწმინდურად, შესაბამისად, მას ეკრძალება საეკლესიო საიდუმლოებებში მონაწილეობა და ზოგადად სიწმინდეებთან მიახლოება. გარდა იმისა, რომ ასეთი დამოკიდებულება ქალის ბუნებრივი ფიზიოლოგიისადმი საკმაოდ სერიოზულ დოგმატურ-ანთროპოლოგიურ პრობლემას ქმნის (რამდენად შეიძლება უწმინდურად ითვლებოდეს ღვთის ხატად და მსგავსად შექმნილი ადამიანი (!)), ამავდროულად, სამოძღვრო-მისიონერულ პრაქტიკაშიც ხშირად სერიოზულ პრობლემად წარმოგვიდგება - ქალებს უჩნდებათ არასრულფასოვნების კომპლექსი, ეკლესიას კი ექმნება უარყოფითი იმიჯი, რის შედეგადაც ქრისტეს ტაძარს ეკარგება მრევლი.  
  

ავტორი: მღვდელი ალექსი ქშუტაშვილი
თეოლოგიის დოქტორი საეკლესიო სამართალში

ჰომოსექსუალიზმი და ეკლესია

გთავაზობთ თანამედროვეობის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი რუსი ღვთისმეტყველისა და მისიონერის დიაკონ ანდრეი კურაევის საღვთისმეტყველო ლექციებს.

აქვე ავღნიშნავთ, რომ საიტის ადმინისტრაცია არ იზიარებს დიაკონ ანდრეი კურაევის პოლიტიკურ შეხედულებებს აფხაზეთთან დაკავშირებით.

ამჯერად გთავაზობთ პასუხს კითხვაზე - შეუძლია თუ არა ჰომოსექსუალიტს გახდეს ეკლესიის მსახური?

რუსულიდან ექსკლუზიურად ბლოგისთვის თარგმნა ქეთევან ქევანიშვილმა

წყარო: http://kraiukhin.livejournal.com/252733.html

ეკლესიის საზოგადოებრივი მსახურება

გთავაზობთ ამონარიდებს ორი დიდი წმინდა მამის იოანე ოქროპირის (IV-V ს.ს.) და ანასტასი ანტიოქიელის (VI ს.) ნაშრომებიდან. პირველი მათგანი წარმოადგენს ამონარიდს 1802 წელს მოწამეობრივად აღსრულებული მონაზვნის გაბრიელ მცირეს მიერ შედგენილ კრებულ "კლიტეში" შესულ წმინდა იოანე ოქროპირის სწავლებიდან წმინდა ზიარების მნიშვნელობაზე. მეორეც ასევე ეხება მნიშვნელოვან ეკლესიოლოგიურ საკითხებს. მათში ნათლად არის წარმოჩენილი ტრადიციულ მართლმადიდებლურ სწავლებაში არსებულ ღირებულებათა პრიორიტეტები. აქ ვხედავთ, რომ დღეს ჩვენთან გაბატონებული ტენდენციის საწინააღმდეგოდ ღვთის თვალში ყველაზე მეტად ფასობს არა ტაძრების მშენებლობა ან საკურთხევლების და საეკლესიო საიდუმლებებისთვის გამოსაყენებელი ჭურჭლის შემკობა ძვირფასი ლითონებითა და თვლებით, არამედ თითოეული ადამიანი როგორც სულისა და სხეულის განუყოფელი ერთიანობა. ჩვენ მომავალშიც გავაგრძელებთ ჩვენს სინამდვილეში თითქმის სრულიად მივიწყებულ ამ ქრისტიანული ფუძემდებლური პრინციპზე ყურადღების გამახვილებას როგორც წმინდანთა ცხოვრებებიდან და საეკლესიო ისტორიიდან მაგალითების მოხმობით ასევე წმინდა მამათა საღვთისმეტყველო სწავლებების გადმოცემით.
ტექსტები ძველი ქართულიდან საგანგებოდ ჩვენი საიტისთვის თარგმნა დავით ჩანადირმა მის მიერვე გამოსაცემად მომზადებული შემდეგი თხზულებებიდან: წმინდა გაბრიელ მცირე, "წმიდათა შორის მამისა ჩუენისა იოვანე ოქროპირისა თქუმულთაგან ღვთივსულიერნი სწავლანი, რომელსა ეწოდების კლიტე", თბილისი, 2011; წმ. ანასტასი ანტიოქიელი, „კითხვა-მიგებაი“, თბილისი, 2008 წელი.

წმიდა იოანე ოქროპირი

ქრისტეს წმინდა საიდუმლოს ზიარებისათვის

შტრიხ კოდების შესახებ

ავტორი: ზაზა ოსმანოვი

ჩვენს ბლოგზე რამდენიმე ხნის წინ დაიდო ზურაბ ჯაშის სტატია „ბოლო ჟამი“ მართლ-მადიდებლურ ტრადიციასა და დღევანდელობაში, სადაც ავტორმა შეძლებისდაგვარად დაწვრილებით განიხილა ეს საკითხი ორი სხვადასხვა, ფაქტობრივად ერთმანეთთან დაპირისპირებული, კუთხით. იქ ზედმიწევნით კარგადაა მიმოხილული ბოლო ჟამთან დაკავშირებული სტერეოტიპები, რომლებიც ასე მომრავლდა უკანასკნელ ხანს და შეიძლება ითქვას, სერიოზული ზიანის მომტანი იქნება მორწმუნე საზოგადოების ჩამოყალიბების პროცესში. ზ. ჯაში განიხილავს ისეთ ფსევდოაპოკალიფტური აპოკრიფების თანამედროვე ნიმუშებს, როგორიცაა ანტიქრისტეს მეფობის მისაღებად მზადების აშკარა ნიშნები: არჩევნებზე მისასვლელად ამომრჩეველთა მარკირება, ელექტრონული პირადობის მოწმობები, სხვადასხვა ადგილობრივი მართლმადიდებელი ეკლესიის ეკუმენური აქტივობა დ.ა.შ. ყოველივე ამის შემდეგ ავტორი გვთავაზობს მართლმადიდებელი ეკლესიის სწავლებას ესქატოლოგიის შესახებ და ასკვნის, რომ იმ მძიმე და ნამდვილად სავალალო მდგომარეობის გამოსწორების ერთადერთი გზა ეკლესიის ტრადიციასთან ჭეშმარიტი დაბრუნება და განათლების დონის ამაღლებაა.

რა მიზეზისა გამო დაშორდნენ ერთმანეთს მღვდელი და ერი?

სტატია და ბიოგრაფიული ცნობები ავტორის შესახებ მოგვაწოდა სოფიო ზვიადაძემ.
ვფიქრობთ, მკითხველისთვის ცხადი გახდება, რომ ესოდენ თავდადებული სასულიერო პირის კრიტიკული წერილი დღესაც ისეთივე აქტუალურია როგორც ეს XX საუკუნის დასაწყისში იყო.

სოფიო ზვიადაძე

მღვდელ ილარიონ ჯაშის შესახებ ცოტა რამ არის ცნობილი. ამ “სულით და ნაყოფიერებით მდიდარი ადამიანის” დავიწყების გამო სინანულით წერს 1917 წლის ჟურნალი “სვეტიცხოველი”-ც. მღვდელი ილარიონ ჯაში მსახურობდა თბილისში ამაღლების ტაძარში. 1904-1907 წლებში იგი აქტიურად იბრძოდა საქართველოს ეკლესიის ავტოკაფელიის აღდეგნისათვის. იგი ესწრებოდა ავტოკეფალისტთა ყველა კრებას და შეხვედრას. მისი მონდომებით და მოხერხებით 1905-1906 წლებში გავრცელდა წმ.ნინოს ჯვრიანი ბეჭდით შემოწმებული პროკლამაციები. ილარიონ ჯაში იყო ასევე გაზეთ “სიტყვის” ერთ-ერთი სულისჩამდგმელი, რომელსაც ეგზარქოსი ნიკონი “სინოდისთვის გამზადებულ ჯოჯოხეთის მანქანას” უწოდებდა. მთავრობამ ი.ჯაში მისი “სითამამისათვის” თბილისიდან გადაასახლა ჯერ ბაქოს გუბერნიის ერთ-ერთ სოფელში, მოგვიანებით კი რუსეთის სხვა უფრო შორეულ პროვინციაში. ილარიონ ჯაში, რომელმაც ავტოკეფალიის აღდგენის საქმეს “უშიშრად შესწირა კარგი ადგილი, მშვენივრად მორთული კარ-მიდამო, იშვიათი ცოლ-შვილი და ყოველივე პირადული”, გარდაიცვალა 1911 წელს რუსეთში. ის თავად ვეღარ მოესწრო საქართველოს ეკლესიის ავტოკეფალიიის აღდგენას.

მოძღვრის მომზადების შესახებ

არქიმანდრიტი კვიპრიანე კერნი

ამონარიდი წიგნიდან: Архимандрит Киприан (Керн). Православное Пастырское Служение. Клин 2002.

თარგმნა ზაზა თვარაძემ
ჟურნალი “ემაოსი”, № 2-3.
პუბლიკაციის წყარო www.library.church.ge
მადლობას ვუხდით საიტის ადმინისტრაციას

მომავალი სულიერი მწყემსის მომზადება ქრისტიანობის ისტორიის ყველა დროებაში ღვთისმეტყველთა და ასკეტ-მასწავლებელთა ყურადღების ცენტრში იდგა. სამოძღვრო მეცნიერების კურსში ეს საკითხი რამდენიმე პრობლემად იყოფა. ეს ორი უმთავრესი კითხვაა:

1. საჭიროა მაღალი სამღვდელო მსახურებისთვის მომზადება, თუ მთელი ეს საქმე ღვთის მადლს უნდა მივანდოთ, რომელიც ყველაფერს შეავსებს და განკურნავს?

2. თუ მოზმადებაა საჭირო, მაშინ რაში უნდა მდგომარეობდეს ის?

ამ უკანასკნელ შემთხვევაში გამოიკვეთება რამდენიმე თემა: მომზადება სულიერი, მომზადება ინტელექტუალური, გარეგნული და ა.შ.

გამოთქმისათვის: „განუყოფელი ეკლესია“

სუროჟელი მიტროპოლიტი ანტონი (ბლუმი)

რუსულიდან თარგმნა ზაზა კვერცხიშვილმა
პუბლიკაცია დაიბეჭდა კრებულში "ეკლესიის საზღვრები" 2000 წელს
რედაქტორი თამარ გრძელიძე

მორწმუნეთა ჯგუფის წერილი:

მას შემდეგ, რაც ჩვენი ეკლესია ეკუმენურ მოძრაობას შეუერთდა, ჩვენს ენაში გაჩნდა გამოთქმები, რომლებიც ხშირად მორწმუნეთა იჭვს აღძრავს. თანაც, ეს გამოთქმები, რომელთა შინაარსი გაურკვეველია, იმდენად დამკვიდრდა ყოველდღიურ მეტყველებაში, რომ მათ ჩვენი მართლმადიდებლური ეპისკოპოსებიც იყენებენ.
ცთუნებაზე რომ არაფერი ვთქვათ, იჭვს მაინც აღძრავს გამოთქმა: „განუყოფელი ეკლესია“ ან „ძველი განუყოფელი ეკლესია“. მრწამსის წარმოთქმისას ჩვენ ვიცით, რომ ეკლესია არის ქრისტეს სხეული, განუყოფელი მისივე საკუთარი თავისგან, და რომ იგი, უწინარეს ყოვლისა, ერთიანია. ჩვენ გვახსენდება - „ნუთუ გაიყო ქრისტე?“ (1კორ. 1:13).